نانو خز(خیل) - غم نامه

واسه دلخوشی خودم و خودت


	غم نامه امروز چون از صبح تو فاز غم بودم خواستم يه متن غمگين بنويسم ولي ديدم من اينكاره نيستم گفتم يه دوتا از شعرايي رو كه داريوش خوندتشون بذارم خدشون گوياي همه چيز هستن من كه خودم خيلي با اينا حال ميكنم خونه خونه اين خونه ي ويرون واسه من هزارتا خاطره داره خونه اين خونه ي تاريك چه روزايي رو به يادم مياره اون روزا يادم نميره ديواره خونه پر از پنجره بود تا افق همسايه ي ما دريا بود ستاره بود منظره بود خونه خونه جاي بازي براي افتاب و اهو پر نور واسه بيداري پر سايه واسه خواب بود پدرم مي گفت قديما كينه ها مونودور انداخته بوديم توي برف وبادو بارون خونه رو با قلبامون ساخته بوديم خونه عشق مادرم بود كه تو باغچش پر اطلسي مي كاشت خونه روح پدرم بود چيزي و هم پاي خونه دوست نداشت خونه خونه جاي بازي براي افتاب و اهو پر نور واسه بيداري پر سايه واسه خواب بود سيل غارتگر اومد از تو رودخونه گذشت پلارو شكست و برد زدو از خونه گذشت دست غارتگر سيل خونه رو ويرونه كرد پدر پيرم و كشت مادرو ديونه كرد حالا من موندم و اين ويرونه ها پر خشم و كينه ي ديونه ها من زخمي من خسته من پاك مي نويسم اخرين حرفو رو خاك كي مياد دست توي دستم بذاره تا بسازيم خونمونو دوباره كي مياد دست توي دستم بذاره تا بسازيم خونمونو دوباره گلايه براي گفتن من شعر هم به گل مانده نماده عمري و صدها سخن به دل مانده صدا كه مرحم فرياد بود زخم مرا به پيش درد عظيم دلم خجل مانده از دست عزيزان چه بگويم گله اي نيست گر هم گله اي هست دگر حوصله اي نيست سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم هر لحظه جز اين دست مرا مشغله اي نيست ديريست كه از خانه خرابانه جهانم بر سقف فرو ريخته ام چلچله اي نيست در حسرت ديدار تو اواره ترينم هر چند كه تا منزل تو فاصله اي نيست "رامتين" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه هجدهم دی 1385 \|