نانو خز(خیل)

X

نانو خز(خیل)

واسه دلخوشی خودم و خودت


	خاطرات يك ترک سال پيش تابستون به اصرار يكي از بچه ها رفتيم اردبيل خونه ي عموش كه از اتفاق مايه دارم بود. كلي خدم و حشم تو يه باغ دو سه هزار متري جمع بودن .اقا مارم حسابي تحويل گرفتن تو اين يك هفته ي كه اونجا بوديم باعباس اقا كه باغبون اونجابود (در حد بنز ترک بود) خيلي پيك شده بودم .يه روز اومد نشست با من درد و دل كرد و قضيه ي طلاق گرفتنشو از سكينه برام تعريف كرد(البته با يه كوچولو تحريف ). صبح ساعت ۵:۳۰ با لگد از سمتی اون زنيکه سکينه دای گزی بيدار شدم ، البته قبلترش با بيل زده بود تو سرم که بيدار نشدم و بعد وقتی لقط زد به ناحيه حساس من بيدار شدیم . و صبحانه مقدار زيادی نوشابا با نان بربری ميل کردم و کلی با سکينه سر داستان ديشب خنديديم آخه ديهشب با ننش اينا رفتيم بيرون تريلی از رو ننش ردشد اينگدر خنديديم ، تازه اون تموم شد باباش داشت از ماشين آشگال ميريخت بيرون دستشو برد بيرونا به امام علی يه ماهسیما زد دستشو از بازو گطع کرد بازم اينگده خنديديم که نگو . خب بگذريم صبانرو که خورديم رفتم سر کار همکارم گفت : رييس گفته کارت داره ، رفتم ديدم حکم اخراج منو داده پرسيدم چرا گفت احمق ديروز بجای سرکه برای نهار مهمونا تو سالاد روغن چرخ ريختی !!!!! ولی من نريخته بودم شايدم ريخته بودم ولی بايد منی ميبخشيد چون من از بچگی سختی کشيدم ، ياد دوران بچگی افتادم!!! ۲۰ سال پيش در آن روز پدرم مرا با بيل زد، بدون بی دليل! من در پارسالخـــيلی درس خواندم ولی نتـــوانستم قبول شوم و من را از مدرسه به بيرون پرت كردند. پدرم من را بهمكانيكی فرستاد تا كـــــــــــار كـنم و اوســــــتای من هر روز من را با زنجير چرخ می زد و گاهی موقع ها كه خيلی عصبانی می شد من را به زمين می بست و دوسه بار با ماشين يكی از مشتری ها از روی من رد می شد باز هم بدون بی دیل ...... مادرم من را در آن سالها خيلی دوست می داشت و من راخيلی ماچ می كرد ولی پدرم خيلی حسود است و من را لای در آشـپزحانه می گذاشت و جورابش را در دهان من فرو میبرد ...... وقتی خبر اخراجو شب به سکينه دادم اون ميخواد منو طلاق بده و من بسيار از اين قضيه ناراهن شدم چون من از طلاق خاطره بدی دارم.......درســــــال گذشته شوهر خواهرم و خواهرم خيلی از هم طلاق گرفتند و خواهرم بسيارحــــامله است و پدرم مـــــی گويد يا پسر است يا دوقلو، ولی من چيزی نمی گويم چون می دانم كه بچه ای به اين انـــدازه از هيچ كجای خواهرم در نخواهد آمد! در هر صورت منتظر دادگاه هستم ولی خاطرات امسال شمال با سکينه هرگز از يادم نميرود در راه شمال به ما خیـــلی خوش گذشــــــت ....ما در راه خيلی چپ کرديم ! من ميگفتم من میپيچم ولی نمیدانم چرا جــاده نمیپيچه! سکينه هم هر و هر ميخنديد !!!!!! من احتمالا بعد از طلاق خودمو ميکشم کاری ندارين ؟!!!!!!! " بروبچ" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه بیست و نهم دی 1385 \|


	یه شاعر بزرگ چند وقتی که همه برای رفیقاشون رانی باز می کنند الکی ازشون به هر نحوی که هست تعریف می کنند اونم چیزای الکی مثل راه رفتن و حرف زدن و پیتزا خوردن و ... حالا ما یه رفیق داریم که تازه بعد از 15 سال فهمیدیم بابا طرف شاعره !.خداییش شعراش خیلی به دلم نشست حیفم اومد شما نخونید.دوتا از شعرای آقا مرتضی را با هم می خونیم. "امید" خانه ام تاریک است ذهن ها هم همگی در پس یک واهمه یک تشویش است کوچه ها نمناک و تاریک است راهها هم نیز سایه هایی شوم در بلندای افق ها پیداست دست هایی که به خون آلوده است آدمک هایی که اسیرند به دست و قلب هایی که پر از اندوه اند همه جا تاریک است فکرها می میرند چشم ها هم همگی در پس یک ترس فرو بسته شدند و صداهایی... گام هایم لرزان است همگان خاموش اند با خودم می گفتم کاش می شد روشنی را آورد بدست "زمستان" زمستا ن بود نفس ها گرم و سوزان بود زمین خاموش و آسمان هم برف ریزان بود هوا سرد و زمین نالان و گهگاهی صدای باد که می پیچد درون کوچه ای خالی خرامان راه می رفتم در این خراب آباد تاریکی در آن دور دست های ناپیدا چراغ خانه ای گهگاه که انگارید روشن بود که این کور سوی امیدم ضماد درد و مرهم بود درونم عاری ازاندوه و ماتم بود که آن هنگام گهی تند و گهی آرام می رفتم تن و جسمم پر از زخم بود اما تحمل کردن این درد برایم سخت آسان بود "مجید" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه بیست و پنجم دی 1385 \|


	غم نامه امروز چون از صبح تو فاز غم بودم خواستم يه متن غمگين بنويسم ولي ديدم من اينكاره نيستم گفتم يه دوتا از شعرايي رو كه داريوش خوندتشون بذارم خدشون گوياي همه چيز هستن من كه خودم خيلي با اينا حال ميكنم خونه خونه اين خونه ي ويرون واسه من هزارتا خاطره داره خونه اين خونه ي تاريك چه روزايي رو به يادم مياره اون روزا يادم نميره ديواره خونه پر از پنجره بود تا افق همسايه ي ما دريا بود ستاره بود منظره بود خونه خونه جاي بازي براي افتاب و اهو پر نور واسه بيداري پر سايه واسه خواب بود پدرم مي گفت قديما كينه ها مونودور انداخته بوديم توي برف وبادو بارون خونه رو با قلبامون ساخته بوديم خونه عشق مادرم بود كه تو باغچش پر اطلسي مي كاشت خونه روح پدرم بود چيزي و هم پاي خونه دوست نداشت خونه خونه جاي بازي براي افتاب و اهو پر نور واسه بيداري پر سايه واسه خواب بود سيل غارتگر اومد از تو رودخونه گذشت پلارو شكست و برد زدو از خونه گذشت دست غارتگر سيل خونه رو ويرونه كرد پدر پيرم و كشت مادرو ديونه كرد حالا من موندم و اين ويرونه ها پر خشم و كينه ي ديونه ها من زخمي من خسته من پاك مي نويسم اخرين حرفو رو خاك كي مياد دست توي دستم بذاره تا بسازيم خونمونو دوباره كي مياد دست توي دستم بذاره تا بسازيم خونمونو دوباره گلايه براي گفتن من شعر هم به گل مانده نماده عمري و صدها سخن به دل مانده صدا كه مرحم فرياد بود زخم مرا به پيش درد عظيم دلم خجل مانده از دست عزيزان چه بگويم گله اي نيست گر هم گله اي هست دگر حوصله اي نيست سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم هر لحظه جز اين دست مرا مشغله اي نيست ديريست كه از خانه خرابانه جهانم بر سقف فرو ريخته ام چلچله اي نيست در حسرت ديدار تو اواره ترينم هر چند كه تا منزل تو فاصله اي نيست "رامتين" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه هجدهم دی 1385 \|


	غروب یه جمعه تو خونه دانشجویی ساعت 8 شب جمعه است که دراز کشیدم.از ظهر خیلی دلم گرفته.بی رمق و بی حالم.اعصابم خیلی خرده.خیلی دارم زجر می کشم.محیط خیلی واسم تکراری شده.ماهها.روزها.ساعتها.دقیقه ها وحتی ثانیه هام تکراری اند برام. به بن بست رسیده ام.خودمم نمی دونم چیم شده.خیلی پکرم.همه چیز دور سرم داره می چرخه.به قول فرهاد"جمعه ها خون جای بارون می باره". دوست داشتم همون جوری که صورتم نشون میده آدم بی تفاوتی باشم.همه چیز داره واسم بدتر وبدتر میشه.اون از درسهام که نمی دونم این ترم واسه رفع مشروطی کدوم درسو بالا بگیرم.این از وضع خونه که مثل همیشه درهم وبرهمه.اینم از وضع شهر که اصلا" دوست ندارم از خونه بیرون برم.اونم از تو که نمی دونم الان کجایی! نمیدونم چرا امشب همه شهر زود خوابیدند؟راز این سکوت عمیق چیه؟ چه سکوت عجیبیه.انگار همه چیز خوابه.آره این خودشه.این سکوت همونیه که خیلی وقته منتظرش بودم.سکوتی که واقعا"دیگه بهش نیاز دارم.شاید این سکوت بتونه منو نجات بده.از همه چیزو همه کس راحتم کنه.حتی از دست تو. دیگه وقتشه.دیگه خیلی بهم نزدیک شده.الان بیخ گوشمه.دارم احساسش می کنم. خدا کنه بذاره این نوشتم تموم بشه.این سکوت امشب دیگه از آن خودمه.دیگه داره نفس کشیدنمو مشکل ومشکلتر میکنه.آره...خودشه.این سکوت مرگه. کاش اینجا بودی و این لحظه را میدیدی.کاش اینجا بودی ونگاهم میکردی و می گفتی که از من دلخور نیستی.شایدم بگی دوستم داری.اگه اینجا بودی و جون کندنمو میدیدی بعدها با خودت می گفتی:"اون طورکه فکر می کردمم نبود.اونقدم بی خیال نبود" "مجید" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در پنجشنبه چهاردهم دی 1385 \|


	یه روز به یادماندنی(در حد تیم ملی) سلام امروز خيلي حالم گرفته بود اخه هفته ي ديگه امتحانات شروع ميشه وهنوز يه كلمه درس نخوندم خير سرم ميخواستم امروز يه ذره درس بخونم اخه 3 4 روز مريض بودم . شب مثل بچه ادم ساعت 12 رفتم تو رخته خواب كه فردا حداقل ساعت 9 پاشم. حالا مگه خوابم ميبرد اينوري شدم اونوري شدم ديدم نه فايده نداره بلند شدم چند تا اهنگ خواب اور گذاشتم كه مثلا خوابم ببره 20 اهنگ تموم شد ولي من حتي خميازه هم نكشيدم انگار نه انگار ساعت چهار صبح بود لاجرم دست به يه كار ناجوانمردانه زدم 2 تا قرص استامينوفن كدئين رفتم بالا لاكردار معجزه كرد بالاخره خوابم برد .يهو از خواب پاشودم ديدم ساعت دو نيم ظهره تازه اگه صداي عرعر بچه همسايه بالايي نبود شيرين تا 6 7 بعدظهر خواب بودم.شديد گرسنم بود سريع زير كتري و روشن كردمو صبحانه رو حاضر كردم .تا سفررو بازكردم ديدم اي ددم نون نداريم اخه من ساعت سه از كجا نون بگيرم اين ساعت نون وايي هاي اردبيلم بستن.خلاصه قضيه رو با نون خشكاي كه ته سفره بود هم اوردم اخه تو روزنامه نوشته بود دانشمندان پي بردن كپك نون برا اعصاب خوبه .ساعت نزديك 4 بود كتاب دفترمو ريختم كف اتاق 2 3 تا هم خودكار يدك گذاشتم كنارم .كه يهو سرو كله ي شهرام پيدا شد(شهرام :همسايه بالايي وراج خالي بند).لامسب سه ساعت يه تيكه فك زد از 2 سال خدمتش گفت تا جريان دعواش با پدر خانومش و عموش كه تو پاسداران خونه داره و داداشش كه جاده ابان تهران و بدون دست با موتور مياد خلاصه اخرش ميخواستم بزنم لهش كنم .احساس ميكنم خانومش گفته اگه تو خونه صحبت كني ميندازمت بيرون برا همين تا مياد پايين يه ريز حرف ميزنه طفلكي دلم به حالش ميسوزه ازون زي زي هاي خفن(در حد تيم ملي برزيل) .تا شهرام رفت سريع شروع كردم به درس خوندن .با خودم گفتم از رو كتاب بخونم بهتره داشتم حال ميكردم اخه خيلي سريع پيش ميرفتم ساعت نزديك 10 بود كه فصل اول كه 30 صفحه بودو توپ خوندم (در حد ماكسيما) چندتا سوالم از پا ورقي كتاب در اوردم براي تضعيف روحيه فرشيد(بچه خر خون دانشگاه )تا زنگ زدم به فرشبد گفت راستي استاد فصل يك حذف كرده (اخه من كل ترم 2 بار بيشتر سر كلاسش نرفتم).ديگه صدام در نميومد .از يه طرف گرسنم بود از يه طرف ساعت 11 شده بود هيچي درس نخونده بودم(در حد علي دايي حالم گرفته بود). نتيجه گيري: ۱- شبها مثل بچه ادم بگير زود بخواب ۲- اگه اسم همسايه بالاي تون شهرام بود باهاش پيك نشو چون خيلي وراجه ۳- از رو كتاب نميخواد بخوني جزوه كافيه لا اقل اگه هم از رو كتاب ميخوني فصل اول و نخون ۴-اول ببينين نون دارين تو سفره بعد صبحانه رو حاضر كن ۵--درساتو با استادايي بر دار كه ۳ جلسه بیشتر غیبت حذفتون کنه ۶- به بچه خرخوناي دانشگاهم كاري نداشته باش پاشو ميخوري "رامتین" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در چهارشنبه سیزدهم دی 1385 \|


	تو خراب من الوده نشو سلام الان تقريبا 4 ساله دارم داريوش گوش ميدم قبلا اصلا ازش خوشم نميومد اخه ادمو ياد خيانت و مرگ وتباهي و خودكشي وغمو غصه ودق ميندازه و هركي ميخواست تريپ غمگين بيادو بگه به من خيانت شده يا يه كوه غم رو شونه هامه داريوش گوش ميده. اما منم متاسفانه يا خوشبختانه گرفتار بلاي خانمان سوز داريوش شدم تا اينكه يه روز مشغول گوش كردن يكي از البوماش بودم كه يك دفعه اهنگي اومد با ديباچه ي " تو خراب من الوده نشو " كه از نظر معنا ومفهوم سوز صدا با همه شعراش توفيق داشت و بر خلاف هميشه كه من سريع ميرفتم تو فاز غمو غصه اين دفعه خيلي به فكر فرو رفتم كه اون روز چي به سر دايوش اومده وچيكار كرده كه اين جمله رو اينقدر ملموس ومعصوم و تكان دهنده ابراز ميكنه.پيش خودم گفتم شايد عاشق شده شايد بهش خيانت شده شايدم پاي شخص يا شئ ثالثي در ميان باشه. مثل هميشه كه نميذاشتم هيچ سوالي تو ذهنم باقي بمونه خيلي سريع به مراجع مربوطه رجوع كردم وبه سراغ گروههاي متعددي از داريوش شناسان مقيم مركز رفتم تا منو از ضلالت و گمراهي در بيارند پس از اينكه سوالم در ميان جمعي از عاشقان و شيفتگان و مريدان ان بزرگ مرد عالم ماتم وعزا مطرح كردم ميان انها نيز دو دستگي ايجاد شد. عده اي بر اين نظر بودن كه اون روز داريوش با نيم كيلو شيره وارد سن شده و 250 گرم از ان را به صورت دفعي مصرف كرده و ما بقي ان را در بلندگو جاساز و به صورت تدريجي مصرف كرده اما دسته دوم خيلي ابرام و اصرارداشتن كه اون روز داريوش مخلوطي از از سه نوع ماده ي افيوني شيره وماري جوانا وككا يين را بهصورت كپسول در اورده و در موهايش جاساز كرده. البته اظهاراتي مبتني بر اغشته بودن بودن دود رنگي سن به مواد مخدر واستفاده از نتهاي مخمر وجاساز بخشي از مواد مخدر در ويلن وتزريق ليزري مواد مخدر از راه دور به داريوش وتزريق صوتي موادي ازقبيل شيشه وكراك از طريق نواختن موسقي……… ولي در پايان اين گفتو شنودها به اين نتيجه رسيدم كه هيچ كسي نفهميد اون روز چي به سر داريوش اومده بودو چيكار كرده بود. "رامتین" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه هشتم دی 1385 \|


	سیف علی(2) همانطور كه گفتم سيف علي كه شهرت خاصي در زمينه خالي بستن داره و دست بهروز خالي بند و همه خالي بندهاي مملكتمون را از پشت بسته غير از خاطراتش تك جمله هاي باحالي ام داره.اون اعتقاد داشت كه كاراي خارق العاده اي كه انجام ميده همش بهش وحي ميشه. اون بعضي وقتها يه خاليهايي ميبست.مثلا" مي گقت: تختي داداش منه يا ميگفت برق را من اختراع كردم اما نامردا زدن بنام اديسون.چون رفيق فاب جرج بوش بود. ميگفت قديما بازيگر سينما بوده.مي گفتيم كدوم فيلم.مي گفت:تو فيلم در امتداد شب نقش سعيد كنگراني را تو خونه گوگوش من بازي كردم. يكبار گفت سه تا كتاب چاپ كردم.تعجب كرديم.سيف علي اسمشون چيه؟گفت ليلي و مجنون-نهج البلاغه-قرآن كريم.آخه اسمم تو شناسنامه كريم.مردم صدام مي كنند"سيف علي. از همه جالبتر يه روز بنده خدايي تو مغازش گفت"قربون بزرگيت برم خدا"سيف علي برگشت گفت:مچكرم.بزرگي از خودتونه. يه مدتي هم جعفر پسرش زندان بود.وقتي سراغشو مي گرفتيم مي گفت:ترانسفر شده رفته انگليس.تو بارسلونا بازي مي كنه.مي گفتيم سيف علي بارسا كه مال اسپانياست؟گفت:آره.آخه آب و هواي بارسلون بهش نميسازه تو انگليس ساكنه. يكبار گفت:منو اينجوري نبينيد.جوونيام تو اتوبان خونه داشتم.ميگفتيم:سيف علي چرا اتوبان؟جواب داد:اون موقع پرورش اندام كار مي كردم.اونقدر بزرگ و هيكلي بودم كه تو كوچه خيابون جا نمي شدم. البته اون جور كه خودش مي گه واسه اسلام و جمهوري اسلامي خيلي زحمت كشيده.ميگه تو عمليات هاي مختلفي مثل فتح المبين-بيت المقدس-خيبر فرمانده سپاه بوده.اون ميگه سال 68خرمشهر را تنهايي آزاد كرده و همون سال از خاتمي دو تا درجه گرفته.از جنگ جهاني دومم يه چيزهايي ميگه.بگذريم... سيف علي ميگه روز عاشورا نيز تو لشگر امام حسين(ع)بوده.ميگفت:با وجود من برد ما حتمي بود.اما بهم وحي شد كه "واسه زنده موندن اسلام سيف علي برگرد." سيف علي در ديگر اظهار نظرش گفته:سال1345 تا 1350 را همش دور از خانواده بوده و تو دانشگاه آكسفورد درس مي خوندم.نكته جالب اينجاست كه تنها پسرش"جعفر"سال 1348 بدنيا اومده.اونم تو پالچقلو كه از دهاتهاي اطراف مراغه است.مردم ميگن مسئله حامله شدن زنش ارثي است كه از مامان مامان بزرگش(مريم مقدس)به اون رسيده.اما خودش ميگه:اون دستور خدا به من بود كه مجبور شدم طير الارض كنم. سيف علي تو هنرم سررشته داره.اون به زيبايي ويالن ميزنه.اونقدر خوب ميزنه كه تا 3 روز بعدشم نعشه هست.سيف علي عاشق شعر.البته اشعارشو بيشتر واسه مشتري هاي مخصوصش كه از جنس مخالفند ميخونه.اونم فقط شعرهاي ايرج ميرزا. راستي سيف علي مي خواد واسه دوره بعد رياست جمهوري كانديد بشه.آخه شرايط اصلي رئيس جمهورشدن تو ايران را داره.حتي خيلي بيشتر از...تورو خدا واسش دعا كنيد. "ادامه دارد" "مجيد" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در یکشنبه سوم دی 1385 \|


	سیف علی(1) تابستان بود كه با خانواده رفته بوديم درياي شمال واسه شنا.من و جعفر پسرم رفتيم تو آب.كمي جلوتر رفتيم.تو يه لحظه ديدم 5 تا كوسه من و جعفرو محاصره كردند.داشتم فكر مي كردم چه كنم چه نكنم كه وحي اومد"سيف علي فرار". با يه دست جعفرو بلند كردم از همونجا انداختمش تو ساحل.خودمم فرار كردم.مثل قايق موتوري پا مي زدم.كوسه ها دنبالم بودن.پا زدم پا زدم .اينقدر رفتم و رفتم كه از ساحل كه مي ديدم نقطه شده بودم.اينقدر شنا كردم كه رسيدم به يه جزيره متروكه.زخمي شده بودم. اونجا خانواده دكتر ارنست را ديدم.دكي منو مداوا كرد.اونجا كارم شده بود شكار كردن شير و ببر ومار.چند ماه بعد كلكي درست كردم و از اونجا رفتم.بدون هيچ مشقثي رسيدم چين.اونجا با يه پيرمرد آشنا شدم.او از من مراقبت كرد.اون سر يه هفته منو كرد بروسلي.يه ماه بعدش شدم فرانكي. تو مسابقات رينگ خوني شركت كردم و قهرمان شدم.اونجا با يه زن ترك بنام سيبل كن آشنا شدم و باهاش ازدواج كردم.6 ماه بعد پسري بدنيا آورديم.اسمشو گذاشتم جكي جان.جك شش ماهه بود كه به من مي گفت بابا فرانكي.مامانش توله سگ بخاطر اينكه ترك بود دعواش مي كرد و بهش مي گفت" نگو بابا فرانكي.بگو فرانكي بابا"تو يكي از كنسرت هاي زنم جعفرو ديدم كه با يه لباس مبتذل داره مي رقصه.كمرم شكست.اون موقع بود كه فهميدم جعفر بيشتر از جكي جان به پدر نياز داره.سيبلم كه منو چند باري تو پارتي هاي شبانه با ابرو گوندس ديده بود و از من دل خوشي نداشت عليرغم ميل باطنيش راضي به طلاق شد.برگشتم ايران و با سكينه و جعفر زندگيمو دوباره شروع كردم... توضيحات: "يه جيگركي تو محلمون بود كه فروشندش يه پيرمرد هفتاد ساله بنام سيف علي بود كه كاسبيش سكه بود.اون عادت داشت كه با لهجه زيباي تركيش واسه مشترياش از خاطرات جوونيش تعريف كنه.(اما خودش ميگه تو ايالت تگزاس بدنيا اومده )البته رفيقام مي گن كمي؟ هم خالي مي بنده.شايدم زياد مي بنده.بعضيا كه نه خيليها ميرند جيگركيش فقط به عشق خاطراتش. اون خالي بنديهاي يه جمله اي هم زياد داره.اينطور كه ميگه خودش دهقان فداكاره.اون يكي پسرش حسين فهميده بوده.باباش سهراب سپهري و مامان بزرگش مريم مقدس. انشالله تو قسمتهاي بعد براتون مفصل مي گم." " مجيد" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه یکم دی 1385 \|


	وقتی بابا کوچک بود(3) سلام اين دفعه ميخوام از كاراي خوبم تو ساختموني كه زندگي ميكردم براتون بگم فقط اولش من باب اشنايي بگم كه دشمن شماره يك ما تو ساختمون اقاي ييلاقي بود (رشتي و كچل ومهندس ارشيتكت) البته همسايه هاي ديگه هم بودن ولي اصل كاريش اين بود. اوايل من پسر خوبي بودم و زياد تو نخ اذيت همسايه ها نبودم ولي يه روز داشتيم تو حياط فوتبال بازي ميكرديم كه يهو سرو كله ي ييلاقي پيدا شد بدون مقدمه سر ما داد زدو 2 تا ليچار بارمون كردو توپ ما پرت كرد بيرون ما 5 نفر بوديم كه داشتيم بازي ميكرديم يكي از بچه ها زير لب بهش گفت كچل يه دفعه برگشت زد تو گوش امين(پسر همسايه بغلي ما) دلم بحالش سوخت اش نخورده دهن سوخته امين رفيق فابريك من بود وقتي ييلاقي رفت با چشماي گريون مي گفت من گريه اينو در ميارم منم كه ازين مرتيكه رشتي بدم ميومد گفتم خيالت تخت تنهات نمي ذارم البته درسته ساعت 2 ظهر بود ولي كارش اشتباه بود و بايد به اشتباهش پي ميبرد. ييلاقي يه ماشين رنو داشت تو پاركينگ ميذاشتش اولين نقشه ما پنچر كردن ماشينش بود حدود ساعت 12 شب نوبتي ميرفتيم تو پاركينگ يه لاستيك جلو يه لاستيك عقبشو خالي ميكرديم بنده خدا يه هفته كارش شده بود كله ي صبح پنچرگيري كردن ديگه از ترسش تا دير وقت 1 ساعت يه بار ميومد به ماشينش سر ميزد البته كار ما رو برنامه بود ولي اگه كسي مارو ميديد خيلي بد ميشد.تا اينكه تصميم گرفتيم رو نقطه ضعف ييلاقي مانور بديم ييلاقي معمولا ظهرا ميومد خونه ميخوابيد اون موقعه هم بازار ديناميت داغ بود ما چند تا ديناميتو بهم ميبستيم و يكي كشيك ميداد و يكي ديگه هم ديناميتارو مينداخت پشت پنجره ي اتاق خوابش بنده خدا تا دم سكته ميرفت با همون صورت خواب الود كله ي كچلش ميومد دم پنجره دادو بيداد ميكرد ما هم كه سريع فلنگو ميبستيم 4 5 بار اينكارو كرديم كه يه بار يكي از همسايه هاي روبرو مارو ديده بود و به ييلاقي گفته بود كه بلافاصله ييلاقي اومد در خونه مارو محكم زد من درو باز نكردم از ترسم ولي امين بيچاره تا درو باز كرده بود يه تو گوشي خورده بود بيچاره دلم بحالش مي سوخت .ديگه همه فهميده بودن كار ما بوده هرچي تو ساختمون خراب ميشد يا سرو صدا ميومد ميگفتن تقصير ما 2 تاست شده بوديم گاو پيشوني سفيد ما هم تصميم گرفتيم شمشيرو از رو ببنديم اخه تو جلسه ي ساختمون ييلاقي و 4 5 از همسايه ها كلي زيراب مارو زده بودن بيچاره امين از باباشم وقتي شنيده بود ديناميتا كار اون بوده يه تو گوشي خورده بود ما هم كه ديديم كه اگه قرار همه تقصيرارو بندازن گردن ما جه ما كرده باشيم چه نكرده باشيم گفتيم بزار دلمون نسوزه كه بيگناه سرمون بالاي دار بره.اول از همه يه نقشه توپ برا ييلاقي كشيديم يكي از رفيقام خداي كنده كاري رو ديوار بود بهش گفتيم يه جمله رو بزرگ بنويسه زير پنجره ي ييلاقي 2 تاي كيشيك داديم اونم سريع كارشو كرد بزرگ نوشت ييلاقي كچل خر است خيلي با حال شده بود وقتي بعد ظهر به هواي بازي اومديم دم در ديديم همه همسايه ها دم در دارن ميخندن بيچاره 2 ساعت داشت ديوارو ميكند تا تونست ييلاقي شو پاك كنه شك نداشتيم كه همه تو دلشون داشتن ميگفتن كار اين 2 تاست ولي ما خودمونو زده بوديم به اون راه ولي هنوز با ييلاقي كار داشتيم امين يه بار با اسپري ابي اومد دم در خونمون گفت ميخواد اين دفعه رو در خونشون بنويسه بهش گفتم لو ميريم ولي زده بود به سيم اخر منم كه پايه اينكارا بودم با هزار ترسو لرز كشيك دادم اونم تند تند نوشت و رفت تو خونشون اونروز هيچكدوم از ترس بيرون نيمديم بيچاره مجبور شد در خونشو كمپلت رنگ كنه ديگه بيخيال ييلاقي شديم تا اينكه تصميم گرفتيم به بعضي از همسايها هم يه حالي بديم كه اونام بي نصيب نشن .با بستن فلكه ي اب ساختمون شروع كرديم اولين بار ساعت 12 شب رفتيم تو حياط و فلكه رو بستيم كسي نفهميدش تا 2 روز اب قطع بود همه فكر ميكردن از طرف اداره اب قطع شده كه وقتي مامور اب اومد ديد فلكه رو يكي بسته اين كارم 1 هفته ادامه داديم بعد بيخيال شديم چون ديگه همه بسيج شده بودن مچ مارو بگيرن و اينكه اسيبش به خودمونم ميرسيد مجبور بوديم بريم از حياط اب بياريم .تا اينكه به فكر قطع كردن برق افتاديم اين دفعه فيوز همسايه هاي كه به ما گير ميدادن رو بر مي داشتيم خيلي حال ميداد و جالب بود هركي با ما لج بود برقش قطع ميشد .اخر ماه كه ميشد منتظر ميشديم قبضاي تلفن ميومد بعد براي هركيو كه خوشمون نميومد گم گور ميكرديم تا اونجا كه يادمه خيلي كارا انجام داديم كه توپ تريناش به هواي درست كردن كولر ميرفتيم بالا پشت بوم و انتن تلويزيون نشونو مينداختيم پا يين ميگفتيم باد انداخته و شكستن كليد تو قفل در انباري ها وريختن زغال داخل باطري تو راهرو كه تميز كردنش كار خداست وكندن برف پاك كن ماشينشون وگذاشتن چوب كبريت تو كليد چراغ زمان دار راهرو كه بعد از 15 دقيقه كه روشن ميموند بوق بوق ميكرد و كلي كار ديگه كه نمي گم ياد بگيرين ولي جالب بود كه همه ميدونستن كار ماست ولي چون با برنامه پيش ميرفتيم كسي نمي تونست مچ مارو بگيره و ما با كمال پروي بازم اذيت ميكرديم (رامتین) \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در چهارشنبه بیست و نهم آذر 1385 \|


	کهن دیارا... در دياري كه ما هستيم همه چيز سرد است.سرد و صلب.سردتر از قطب شمال. در دياري كه ما هستيم عشق هيچ معنايي ندارد.حرفها همه پوچ است.پوچ و تهي.دوست داشتن در اينجا جرم است.خيانت است.حماقت است در اينجا همه چيز بوي تعفن ميدهد.بوي لجنزار هاي باتلاق گاو خوني.مهر و وفا كه هيچ,مهر مادري نيز مرده.كسي به ناموس خود هم رحم ندارد.صميميت مسخره است. بودن و نبودن يكي است. احساس فقط در لمس كردن است.احساس را فقط در لذتهايشان مي بينند.چشم ها فقط نامردي ها را مي بيند.گوش ها فقط صداي زجرو شيون را مي شنوند.لبها فقط براي تمسخر باز مي شوند. دلها .چه حرف مسخره اي.دل.كدام دل؟دلها همه سنگي است.درونش پر ازدو رنگي است.در اينجا دل شكستن رواج دارد.در اينجا قانون قانون جنگل است.شير و گرگ و روباه مواظب باش.كفتارها همه جا هستند "مجيد" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در سه شنبه بیست و هشتم آذر 1385 \|


	خیلی سنگ دل و بی عاطفه ای پسر سلام شايداين جمله رو بارها با حالتهاي مختلف و با جملات مترادف و هم معني ديگه از بابام و مامانم و دوستانو رفقا و فاميل شنيدم من عاشق تنهاييم تو تنهائي فكر ميكنم با خودم جرف ميزنم با خودم دردو دل ميكنم گريه ميكنم خلاصه تنهائي رو دوست دارم چون هيچ موقع تنهام نميذاره.يه وقتاي به اين فكر ميكنم چيكار كنم كه در مورد من اينجوري فكر نكنن كه بازم به نتيجه نميرسم فقط عصابمو خورد ميكنم اخه تقصير من چيه كه نميتونم مثل بغيه احساساتمو تو بوق و كرناس بذارمو همجا جار بزنم يا با ديدن يه صحنه رمانتيك سريع گريه كنم يا گفتن جمله ی دوست دارمو دلم برات تنگ ميشه از جون دادن به عزرائيل برام سختره .بنظرم ربطي نداره به گفتن يا نگفتن اين جملات نداره ما عادت داريم رو ظاهرهمديگه قضاوت كنيم فلاني ريش داره ازون خر مذهباس فلاني ميخنده عجب ادم خوشو بيدرديه فلاني تو خودشه ميگن عجب ادم مشكوكيه فلاني خوش تيپه ميگن حتما با 100 نفر دوسته و كلي فلان ديگه.............. هميشه دوست داشتم با موهاي ژل زده و تيپي كه معمولا ميرم بيرون ميرفتم تو مسجد نماز ميخوندم ولي به خدا نميشه چنان به ادم نگاه ميكننكه انگار ابن ملجم مرادي اومده.بخدا از زير چشماي چروكيده مادر كه اشك جاي خوابو تو چشاش گرفته از صداي پدر كه همش ميخواد بهم دلخوشي بده كه همه چيز خوب پيش ميره از مردي كه شب عيد ساعتها پشت در مغازه منتظر ميمونه تا مغازه خلوت بشه تا كسي از شنيدن خواستش به اون نگاه ترحم اميز نكنه از يه كوه نامه ي درخواست تخفيف شهريه رو ميز منشئ رئيس دانشگاه كه تو هر كدوم يه عالمه داستان غم انگيزه از دختر زشتو فقيري كه با نگاه ملتمسانه به هر پسري كه از كنار اون رد ميشه نگاه ميكنه از اگهي فروش كليه براي تامين جهازيه از صداي شيونو گريه ي مردم تو امامزاده ميخوام زار بزنم. پس چرا من محكوم هميشگي واژه سنگ دلي و بي عاطفگيم و هميشه مورد خطاب كلمات قصار فلاني كه چيزي حاليش نميشه فلاني تو باغ نيست بشم. شايدم حق دارن!!!!!!! (رامتین) \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه بیستم آذر 1385 \|


	نگریست مادرم می گوید: به ماه و ستاره بنگر پرتو خورشید را حس کن مردم داخل مسجد را زاق بزن خار را دست نزن خاک را بوسه نزن شهر را پرسه نزن دختر همسایه را دید نزن "آری او می ترسید" مبادا چشمان پسرم ناپاک شود و من آن روز ابری که تو را دید زدم مهر خموشی بر آن نومید زدم برق چشمان تو بود که از آن روز به بعد چشمهایم دگر بارانی بود "مجید" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه بیستم آذر 1385 \|


	کاشکی می شد کاشکی می شد با نگاهم به تو می گفتم تمام عقده هایم را. کاشکی سیل بودم و هر چی می خواستم با خودم می بردم و من فقط تورو با خود می بردم نترس غرق نمی شوی. کاشکی شیر بودم و هر چی را که می دیدم می دریدم و به غیر از تو جهان را می دریدم. کاشکی مانند تو بودم مثل یک تکه سنگ تا تو میتوانستی منو درک کنی. کاشکی خالق تو بودم و می توانستم عشق را در وجود تو هم جا دهم. نه کاشکی خالق جهان هستی بودم وعشق را از دل انسانها پاک می کردم تا فقط از بی مهری های تو زجر نکشم. کاشکی ساعت بودم وثانیه شماری می کردم که در دستان تو جای بگیرم. کاشکی بید مجنون بودم و در یک روز آفتابی به سایبان من پناه می اوردی. کاشکی خدا یکی نبود و اون موقع واسه من مثل تو یکی دیگه هم بود. کاشکی همانند مردم دنیا بت پرست بودم و تو را مانند یک بت می پرستیدم تا هر کس بتم را زمن گرفت بتی دیگر می ساختم. و در آخر کاشکی خودم بودم اون طوری که تو می خواستی "مجید" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در شنبه هجدهم آذر 1385 \|


	راهو ببندید مااومدیم2 سلام همون طور که گفتم ما سه تا از خوابگاه بصورت کاملا محترمانه اخراج شدیم.ولی طبعات اخراج ما دامن چند نفر دیگرو گرفت.سبحان و مصطفی از سلول ۱۶۳ خوابگاه .که اونا هم در نوع خودشون عتیقه بودن و در قوطی هیچ عطاری پیدا نمی شدن.سبحان از خطه پاک لرستان ولی اصلا لر نبود از رنگای زردو قهوه ای خوشش نمی اومد اهل دعوا نبود در کل لر نبود.مصطفی پسری قد کوتاه با روحیه خشن همش درس می خوند و به بچه های هم رشتش که تو درس ضعیف بودن کمک می کرد(علی) دست پختشم خیلی بد بود. فاکتورهای بی مسئولیتی مسخره گری هرجو مرج طلبی اختشاش و خزو خیل بودن در ما ۵ نفر کاملا موج می زد و همگی در این زمینه ها به تفاهم رسیده بودیم. واما خونه .خونه که نمی شد گفت ولی با روحیات ما سازگار بود .حدود دو سه هکتار زیر بنا داشت و ۵۰ ۶۰ تا اتاق که اگه ما اون خونه رو اجاره نمی کردیم حتما اثار باستانی اونجارو بدلیل قدمت زیاد موزه می کرد. ماه اول خیلی خوب بود صبح تا ظهر که خواب بودیم ظهر تا عصرم بدنبال پیدا کردن جاهای دیدنی خانه و کشف اتاقهای جدید بودیم وشب هم کلاس اموزش رقص داشتیم از محلی بگیر تا بندری و حرکت زنی.وقتی خسته می شدیم می شستیم پای بساط پاسور تا خود صبح.و واژه درس ودانشگاه از کلمات محذوف لغت نامه ما بود . تا اینکه یه روز همگی جمع بودیم و داشتیم شام می خوردیم که صدای در اومد وقتی درو باز کردیم دیدیم که یه گونی دم دره و یه نامه روش گذاشته بود گونی و نامه رو اوردیم تو برا همه سوال شده بود این نامه چیه وداخل گونی مهروموم شده چیه که حسه کنجکاویه بچه ها نذاشت و گونیو باز کردیم که دیدیم داخلش اقا محسن خودمونه و اما محسن بچه مبارکه لارژ تریپ ایتالیای مسلط به زبان انگلیسی با موهای ناز و چشای سبز قشنگ البته کمی هم شبیه مخمل بود.محسن خیلی زود خودشو با شرایط خونه وقف داد با اومدن محسن دوست داشتنی نه تنها تغییری در برنامه های روزانه ما ایجاد نشد بلکه دامنه کارهای ما وسیع تر شد به ترتیب ساعات شبانه روز .. خواب چت قرار رقص مزاحم تلفنی پاسور چت خواب قرار رقص .... تا اینکه با دو نفر از بچه های گل (به قول خودشون رو)ان جی اف اشنا شدیم ...... ادامه دارد بروبچ \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه هفدهم آذر 1385 \|


	من باب معرفی و عذرو بهونه سلام من عضو ثالث این مجموعه ام(منظورم نویسندگان این وبلاگ) ولی خب به دلایلی هنوز مطلبی ندادم شاید از عدم اعتماد بنفس باشه ولی نه بروبچ اذعان دارن که بنده رو اعتماد بنفسو کم کردم نمی خوام برا خودم رانی باز کنم و شاید شورشو در اوردم منظورم اعتماد بنفس.شاید دلیلش ترس از غلط املای تو متنمه که پز از اولین پستم(هم چیز و هیچ)بسی فحشو نا سزا از دوستان(یاران موافق) شنیدم که اولیش اقامرتضی گل بود که دقیقا ۲۰ دقیقه بعدش اس ام اس داد و چه بسا فحشو ناسزا از وجود اندک غلطهای املایی تو متنم. خودمونیم کلی خجالت کشیدم ولی حق بدید انسان جایز الخطاست.وشاید دلیل دیگش ترس از نظراتیه که دوستان میذارن و ادمو از نوشتن که چه عرض کنم از زندگی سیر می کنند.تا اینکه چند روز پیش با برخورد نسبتا نا مناسب یکی از دوستان بسیار گرامی و عزیز مواجه شدم(تو خجالت نمی کشی یه مطلب نمیزاری تو وبلاگت...)بنده سرو پا خجل بعد از یکی دو روز تفکر که چی می تونم بنویسم که با سیل دشنام و ناسزا وخنده تمسخر امیز دوستان از جان عزیزتر مواجه نشم.تا اینکه باز به نتیجه ای نرسیدم .و عزممو جزم کردم من باب دلیل ننوشتنم نوشتن. و خلاصه به بنده کم تجربه و البته به قول یکی از دوستان تازه به ... رسیده زیاد خرده نگیرید تا بازم روحیه داشته باشم جهت دوباره نوشتن.خب ما ایرونیا مخصوصا شیرازیا ادعای مهمون نوازی داریم بنده تازه به ... رسیده همینو از شما دوستان خیلی وقت به وبلاگ رسیده درخواست دارم.خب خیلی وقت از افتتاح وبلاگ علمی فرهنگی ورزشی ما نگذشته اگرم کمی کاستی داره به بزگواری خودتتون ما رو کوچیک نکنید.من حیث المجموع دوستان خاطرشون هست که من اهل زیاد وراجی کردن و سر کسیو در اوردن و زیاد خندیدن(نیش باز)نیستم.از اینکه اعتراف نامه من(عذرو بهونه من باب تنبلی)رو خوندید و سعی ندارید روحیه منو جهت نوشتن دوباره تخریب کنید خیلی سپاسگزارم.در ضمن بنده رو از پیشنهادهای به گمانم سازندتون بهره مند سازید. ادامه دارد... عبد \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه هفدهم آذر 1385 \|


	وقتی بابا کوچک بود(2) بازم سلام شرمنده باز باید جفنگیات منو تحمل کنید ولی خود به خدایی حال کردینا .خلاصه تا اینجا رسیدیم که من مراحل ترقی و طی کردم تا....... سال دوم ابتدایی بودم که قرار بود معلم ورزش جدید برامون بیاد منم که عاشق گل کوچیکو ازین بازیهای جک جواد بودم یهو در کلاس باز شد که یه مرد قد کوتاه (۱۵۰)و چاقو گردو قلمبه و لپ گلی که نیشش باز بود و صورتش قرمز شده بود اومد تو با یه دست کت و شلوار گلبه ای رنگ که نا خداگاه از دهنم پرید گوجه که بعدها به علی گوجه معروف شد(چون اسمش علی بود) که اینجا فهمیدم از هر هنرم یه انگشت می باره که یکیش همین اسم گذاشتن رو دوستام بود خیلی عالی بود لذت می بردم یادش بخیر یادم می افته اشک تو چشام جم می شه البته دوستامم بيكار نبودن بالاخره يه چيزهاي من به اونا ياد ميدادم يه چيزهايم ازشون ياد مي گرفتم ولي من گوي پيش گرفتم تا اونجايي كه يادمه خيلي اسم رو بچه محلها رفيقو همسايها گذاشتيم كه از معروفترين اونها كه هنوز اثار متا خر بعضيا شون باقي هست به ترتيب سنوات علي گوجه(معلم)-داود لجن(هميشه تو جوب بود)-امين عملت(عاشق عملت بود)-سعيد نون خيار شور(با خيار شور انس گرفته بود)-علي گشنه (بدون شرح)-ابرام گدا(الان المانه درست نيست پشت سرش غيبت كنم)-برادران كتلت(شبيه كتلت بودن)-برادرانه تركه (حدود 18 تا برادر بودن كه همشون شبيه هم بودن)-برادران غلامي (كه دهه ي محرم تمام تهرانو پوشش مي دادن براي جم اوري غذا)-ابول اكو(مداح تكيه بالا ميدون كه خالق اثر امام اول )-حسين ترل(راننده تريلي ومداح پايين ميدون)-مازا رمضان (ساقي ميدون كه 80 بار محكوم به اعدام شد و40 50 تا جاي تيزي روي صورتش داشت)-علي دمبل( بدنساز و زور گير محل)-رضا كچل(بغال هيز محل همش زاغ زنارو مي زد بدبخت ازب بود بعد 70 سال) و...........................البته اگه اسمه كسيو جا انداختم شرمنده. جايي كه من ازش صحبت مي كنم همه استاد مسخره بازيو اسكول كردن گرفته تا كشت خشخاش قتل كيف قاپي ادم ربايي و خيلي كاراي خوب ديگه بود كه ميدون 69 از ايالت نا رمك تهرانه و من خيلي چيزا ازشون ياد گرفتم و اگه به جايي رسيدم ممنون شخصيت هاي بالام و اين همون مدينه ي فاضله ي منه عمرن تو خوابم ببينيد. ادامه دارد (رامتین) \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در شنبه یازدهم آذر 1385 \|


	نه نمی خواهم... شب را نمی خواهم.از شب خسته شدم.از این تاریکی خسته ام.از این همه سیاهی متنفرم. مواظب باش.این سیاهی ها عمیق است.در قلبو روح من نفوذ کرده.می ترسم تو را هم گرفتار کند.این سیاهی سیاه روزت میکند.سیاه بختت میکند.تباه می شوی.فنا می شوی. نمی خواهم به خاطر من تباه شوی.فنا شوی.سیاه شوی.نه نمی خواهم.پس بهتره...اره خودم.جسمم.روحم.نفسمم و عشقموبردارم و بروم.روحم و نفسم و عمرم و عشقمو که چند صباحی به امانت در دستان توست پس بده.پس بده تا با جسم بی چیز و افسرده ام بردارم و بروم. می دانی...می خواهم سیاه پوشت کنم. نگو نه.چند صباحی سیاه بپوشی بهتره تا یک عمر سیاه بخت شوی. نخند.به تمسخر نگیر.نگو که افسرده ای.نگو که دیوانه ای.تو افسرده ام کردی.تو دیوانه ام کردی.می بینی... نه.تو نمیتونی ببینی.تو اشکهامو نمی بینی.نه نه...اگه درکم کنی میتونی اونا حس کنی.شایدم بتونی لمسش کنی.اشکهایی که گاهی با اون کوچه ی دلتنگیامو می شورم. نه نمی خوام.الان گریه نکن.جدا از زجر کشیدنم می ترسم چشمات خشک بشه و موقع مرگم یه قطره اشکم نداشته باشی تا برام خرج کنی. اخه میدونی.اگه تو اشک نریزی میترسم تشنه بمونم.اگه اشک نریزی خیلی ها اون موقع می خندند.خیلیا شاد میشوند.شایدم روز دفنم کف و هورا بکشند.سر مزارم به سخره بگویند: "دق کردن پسرکی به خاطر کسی که حتی واسه خاطر خودشم یه قطره اشک نریخت" اما میدونم خدا واسه بی کسیم اشک میریزه. بهترینم گریه نکن.اشکاتو نیاز دارم.عجول نباش.صبر داشته باش. نترس.می بینی. "مجید" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در پنجشنبه نهم آذر 1385 \|


	همه چیز و هیچ صفحه اخر قران سيدوباز كردم.اما چيزي ننوشته بود نمي دونم خودم هم كه نبودم تا ببينم.سيد هم كه يادش نمي ايد.توي سه جلدم هم كه تاريخ درستي ننوشته بود.شايد هم چند ماه قبل .شايدم چند ماه بعد.اصلا چه اهميتي دارد كه من دقيقا چه روزي متولد شدم.روزي يا شبي مثل تمام روزهايي كه توي اين همه سال.اصلا نفهميدم چطور گذشته حالا يا انها مرا پشت سر گذاشتند يا من انها را.باز هم به گمانم خيلي هم نباشد.بايد اينتوري شروع كنم.من هم يك روز مثل همه بدنيا اومدم. روزها و شبها مثل هم مي گذشتند.چيزي توي حافظه ام نمانده است.صبها عين هم.صبهانه ها هم همينطور.شبهاوكار.همه فكر مي كنند انها كه توي طبيعت زندگي مي كنند هر روز از اين همه زيبايي كف مي كنند.برا من تكراري شده بود.فقط گاهي رويا ها و خيالپردازي هايم را به ياد مي اورم.خيلي فكر مي كردم ساعتها.و هيچ. جايي بود كه سبزي تا زير زانو مي رسيد هوا و مناظر همه دل انگيزوياران موافق در كنار طلوع وغروب خورشيد وقتي بود كه انجا مي رسيديم.وقتي مي رفتيم توي باغها خورشيد داشت سر مي زدوتا وقت برگشتن ميرسيد خورشيد هم خسته و كوفته ميرفت تا خواب.تا اغوش گرم...تا... كنار جاده بي قواره اي كه از وسط روستا مي گذشت مي نشتيم مي گفتيمو مي خنديديم.شايدم به بي قوارگي پيشرفت شايد به مسخرگي ماشين دودي هايي كه براي معاش دود مي كنند توي هوا و شايد به نبودن پدر كه تن بي جانش رو هر سه چهار روز يكبار مي رسوند خونه و مي افتاد توي رختخواب. صدايم مي كردند. انگار از دم خونه دهن به دهن گشته بود.صدايم مي كردند.گوشم رو تيز مي كردم.اما چيز واقعي نشنيدم.تا اخرين نفر رسيد كنارم.نفس نفس مي زد.صبر كردم نفسش بالا بياد. دانشگاه؟........... امدم حالا روزها و شبها مثل هم مي گذرند.چيزي توي حافظه ام نمانده است از اين چند سال.روزها عين هم.ادمها مثل هم.وقتها و حرفها.اومدم اينجا خير سرم درس بخونموم و اگر كسي نبود تا دلم براش تنگ شود شايد هرگز جايي براي رفتن نمي داشتم. شايد اين دنياي الكي چند صباحي روياها و خيالپردازي هايم را پذيرا باشد.فقط شايد. \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در سه شنبه هفتم آذر 1385 \|


	وقتی بابا کوچک بود(1) سلام حال شما؟ من رامينم دانشجوي سال چهارم رشته متالو‍‍رژي يكي ازدانشگاهاي ازاد (كه مختص بچهاي مستعد تهرانیه حتی اگه رو قله قافم که باشه) البته قرار بود دانشگاه شريف مكانيك بخونم ولي نميدونم چي شد امدم اينجا البته خدارو شكر اینجا عاليه و منو از لحاظ علمی ارضاء می کنه. نمیدونم چی شد که تصمیم گرفتم براتون بنویسم تا اونجا که یادمه همه انشاءهامو بغلدستیام می نوشتن الانم که دانشگاه میرم تا حالا یه خط جزوه ننوشتم. قضیه از اینجا شوروع شد که شهره و اوازه من تو پیچوندن اسکول کردنو اسم گذاشتن رو دوستام به کمال رسید. این قضیه هم از یه روز سرد زمستونیه سال ۱۹۸۵که من به دنیا امدم شوروع شد. از فامیل شنیدم که سه روزه بودم که پستونک بچه تخت بغلیمو از تو جیب من پیدا کردن و این اولین صفت من بود که از دوران طفولیت داشت در من روز به روز قوت می گرفت و من قافل از این مسئله به کارهای بد خودم ادامه میدادم.البته حق بدین من متوجه کارهای زشتم نبودم. تا چشم رو هم گذاشتم دیدم ساعت ۷ صبح اول مهر ماه سال ۱۹۹۲ومتاسفانه یا خوشبختانه اقا رامتین رفته کلاس اول .محیط مدرسه خیلی لوسو بی معنی بود هیچ جذابیتی برام نداشت یکی از بچها الکی عر میزدن یکی دستش تو دماغش بود یکی با یه اتوبوس فامیل اومده بود ربه ر عکس می گرفت یکی مامانش هی موز پوس میکند میریخت تو حولغومش شایدم چون روز اول مدرسه نه صبونه خوردم نه کسی اورده بودم مدرسه دیدن این مناظر عجیب بود.تا اینکه زنگ خوردوهمه صف بستن منم ناخداگاه دیدم اول صف وایسادم (خدایی تصادفی بود)همونطور که سرم پائین بود صدای نخراشیده یکی بلند شد که داشت عربده می زد تا سرمو بلند کردمتا انجائی که یادمه یتیکه دماغ دیدم تمامه فاکتورهای یه دماغ گندرو داشت شیرین نیم کیلو می شد من داشتم منفجر می شدم انجا بود که تازه مدرسه داشت برام جالب می شد و داشتم به قول معروف فیض می بردم.و اینگونه شد که فهمیدم صفت اسکول کردن در من بطور غریزی ریشه زده و من از ان قافل بودم تا اینکه تو.مدرسه با دو نفر از بچهای که گویا دماغ ناظم برای اونهام جالب بود اشنا شدم امین و داود کاش به همینجا ختم می شد ولی دامنه دیدم وسیع تر شده بود و منو داود امین تشکیل یه مثلث رویایی دادیم حالا دیگه غیر ناظم سوژهای زیادی داشتیم خشتک همیشه اویزونه بابای امین سر کچل بابای حسن و... تا اینکه یه روز سرد زمستونیه دیگه رسید... ادامه دارد رامتین \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در سه شنبه هفتم آذر 1385 \|


	بکشید کنار ما اومدیم اولین روز دانشگاه ورود به خوابگاه و ... خدا به خیر بگذرونه قیافهها دیدنی بود.همون موقع هممون صفت خزو داشتیم.دومیش کم کم نمایان شد.روز اول خوابگاه هممون نماز خوندیم.اولین و اخرین بود.سه نفر بودیم هنوزم سه نفریم .مجید بچه تهرون بچه ناف افسریه موهای تیفوسیش تو روز اول صفت خزو داشت .پدرام بچه تهرون بچه سوسول اقدسیه با نوار اهنگران که اورده بود اونم صفت خزو داشت.عبد بچه شیراز بچه اطرافشه لبای همیشه خندونش با ۶۶تا دندون و یقه اسکیش تو اول مهر لقب خزو خیلو با هم داشت. البته حیفم میاد نگم نفر چارم که الان باهامون نیست (که به افسانه ها پیوست) چقدر خاطره باهاش داریم که می تونم کل صفحاتو با اسکول بازیاش پر کنم کر خنده بود! باید یه زندگی جدیدو تو خوابگاه تو یه اتاقه ۱۲ متری شروع می کردیم یه زندگی نکبت بار و پر درد سر و البته اسمش خوابگاه بود به همه چیز می خورد جز خوابگاه(زندان بازداشگاه سلول انفرادی یتیم خونه قهوه خونه زیر سیگاری و حتی خواب هی(اخه همش خواب بودیم)و...) قرار بود هر ترم ۲۰ واحد پاس کنیم روزهای اول دانشگاه فقط چشمامون کار می کرد خدایا این همه ۲خمل.طبق عادت ترم اولیا دم دانشکده ادبیات(اونا دیگه خیلی خز بودن)پاتقمون بود. تریپ شلوار ۶ جیب کتونی چینی تی شرت زرشکی گهگداریم پیچسکن و موهای تیفوسی کپ کرنلی با یه مقداریم پشت مو. تو خوابگاه همیشه سپیدرو میدیدیم بین این همه دختر دانشجو سپیده بود که از پشته پنجره ما رد می شد هوا كه روشن می شد اون ميرفت بعد تازه ما میخوابیدیم. تو خوابگاه با یه مشت بچه های در پیت دهاتی که یا بوی خز میدادن یا بوی خیل.فکرشو بکن نشتی تو یه رستوران تو جردن همه دور هم.غذا سفارش مي دهيم گارسون لطفا" ۶ پرس اشکنه. تا اینکه از خوابگاه انداختنمون بیرون(مثل سگ) به دلایل ذیل سیگار. پوشش نا مناسب،اهنگ نا مشروع،سر پا شاشیدن،انداختن دینامیت،ارتباط با سیروس. بعد از اون سه تا خز دیگه بهمون اضافه شدن و شش تايي خونه گرفتیم... ادامه دارد \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه ششم آذر 1385 \|


	حرفی با بازدید کنندگان محترم... سلام عزیزان این وبلاگی که در مقابل شما عزیزان است هنوز ۲۴ ساعت از تاسیس آن نگذشته. از شما عزیزان می خواهیم که چند صباحی مارو تحمل کنید تا مطالب بسیار جالبی که در دست ویرایش است پذیرای شما عزیزان باشد. به ما حق بدهید.میدانیم راه سختی در پیش داریم اما ما با اطلاعات کافی و عشق فراوان امده ایم. مارو تنها نگذارید. التماس دعا \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه ششم آذر 1385 \|


	شکوه دهان دختر زیبا تهی ز دندان است که هر شکسته دندان،بهای یک نان است هیچ کس فکر نکرد که در ابادی ویران شده،دیگر نان نیست و همه مردم شهر بانگ برداشته اند که چرا سیمان نیست و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست و زمانی شده است که به غیر از انسان به غیر از انسان هیچ چیز ارزان نیست (مجید) \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در یکشنبه پنجم آذر 1385 \|


	حافظ ما ازموده ایم در این شهر بخت خویش باید که بر کنیم از این ورطه رخت خویش (این شعرو تو سفر می خوندیم وقتی داشتیم می اومدیم دانشگاه ان جی اف) \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در یکشنبه پنجم آذر 1385 \|


	شعر به چشمانت که چشمانم به چشمان تو مینازد به چشمت چشم ان دارم که از چشمت نیندازم \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در یکشنبه پنجم آذر 1385 \|