نانو خز(خیل)

X

نانو خز(خیل)

واسه دلخوشی خودم و خودت


	خاطرات يك ترک سال پيش تابستون به اصرار يكي از بچه ها رفتيم اردبيل خونه ي عموش كه از اتفاق مايه دارم بود. كلي خدم و حشم تو يه باغ دو سه هزار متري جمع بودن .اقا مارم حسابي تحويل گرفتن تو اين يك هفته ي كه اونجا بوديم باعباس اقا كه باغبون اونجابود (در حد بنز ترک بود) خيلي پيك شده بودم .يه روز اومد نشست با من درد و دل كرد و قضيه ي طلاق گرفتنشو از سكينه برام تعريف كرد(البته با يه كوچولو تحريف ). صبح ساعت ۵:۳۰ با لگد از سمتی اون زنيکه سکينه دای گزی بيدار شدم ، البته قبلترش با بيل زده بود تو سرم که بيدار نشدم و بعد وقتی لقط زد به ناحيه حساس من بيدار شدیم . و صبحانه مقدار زيادی نوشابا با نان بربری ميل کردم و کلی با سکينه سر داستان ديشب خنديديم آخه ديهشب با ننش اينا رفتيم بيرون تريلی از رو ننش ردشد اينگدر خنديديم ، تازه اون تموم شد باباش داشت از ماشين آشگال ميريخت بيرون دستشو برد بيرونا به امام علی يه ماهسیما زد دستشو از بازو گطع کرد بازم اينگده خنديديم که نگو . خب بگذريم صبانرو که خورديم رفتم سر کار همکارم گفت : رييس گفته کارت داره ، رفتم ديدم حکم اخراج منو داده پرسيدم چرا گفت احمق ديروز بجای سرکه برای نهار مهمونا تو سالاد روغن چرخ ريختی !!!!! ولی من نريخته بودم شايدم ريخته بودم ولی بايد منی ميبخشيد چون من از بچگی سختی کشيدم ، ياد دوران بچگی افتادم!!! ۲۰ سال پيش در آن روز پدرم مرا با بيل زد، بدون بی دليل! من در پارسالخـــيلی درس خواندم ولی نتـــوانستم قبول شوم و من را از مدرسه به بيرون پرت كردند. پدرم من را بهمكانيكی فرستاد تا كـــــــــــار كـنم و اوســــــتای من هر روز من را با زنجير چرخ می زد و گاهی موقع ها كه خيلی عصبانی می شد من را به زمين می بست و دوسه بار با ماشين يكی از مشتری ها از روی من رد می شد باز هم بدون بی دیل ...... مادرم من را در آن سالها خيلی دوست می داشت و من راخيلی ماچ می كرد ولی پدرم خيلی حسود است و من را لای در آشـپزحانه می گذاشت و جورابش را در دهان من فرو میبرد ...... وقتی خبر اخراجو شب به سکينه دادم اون ميخواد منو طلاق بده و من بسيار از اين قضيه ناراهن شدم چون من از طلاق خاطره بدی دارم.......درســــــال گذشته شوهر خواهرم و خواهرم خيلی از هم طلاق گرفتند و خواهرم بسيارحــــامله است و پدرم مـــــی گويد يا پسر است يا دوقلو، ولی من چيزی نمی گويم چون می دانم كه بچه ای به اين انـــدازه از هيچ كجای خواهرم در نخواهد آمد! در هر صورت منتظر دادگاه هستم ولی خاطرات امسال شمال با سکينه هرگز از يادم نميرود در راه شمال به ما خیـــلی خوش گذشــــــت ....ما در راه خيلی چپ کرديم ! من ميگفتم من میپيچم ولی نمیدانم چرا جــاده نمیپيچه! سکينه هم هر و هر ميخنديد !!!!!! من احتمالا بعد از طلاق خودمو ميکشم کاری ندارين ؟!!!!!!! " بروبچ" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه بیست و نهم دی 1385 \|


	یه شاعر بزرگ چند وقتی که همه برای رفیقاشون رانی باز می کنند الکی ازشون به هر نحوی که هست تعریف می کنند اونم چیزای الکی مثل راه رفتن و حرف زدن و پیتزا خوردن و ... حالا ما یه رفیق داریم که تازه بعد از 15 سال فهمیدیم بابا طرف شاعره !.خداییش شعراش خیلی به دلم نشست حیفم اومد شما نخونید.دوتا از شعرای آقا مرتضی را با هم می خونیم. "امید" خانه ام تاریک است ذهن ها هم همگی در پس یک واهمه یک تشویش است کوچه ها نمناک و تاریک است راهها هم نیز سایه هایی شوم در بلندای افق ها پیداست دست هایی که به خون آلوده است آدمک هایی که اسیرند به دست و قلب هایی که پر از اندوه اند همه جا تاریک است فکرها می میرند چشم ها هم همگی در پس یک ترس فرو بسته شدند و صداهایی... گام هایم لرزان است همگان خاموش اند با خودم می گفتم کاش می شد روشنی را آورد بدست "زمستان" زمستا ن بود نفس ها گرم و سوزان بود زمین خاموش و آسمان هم برف ریزان بود هوا سرد و زمین نالان و گهگاهی صدای باد که می پیچد درون کوچه ای خالی خرامان راه می رفتم در این خراب آباد تاریکی در آن دور دست های ناپیدا چراغ خانه ای گهگاه که انگارید روشن بود که این کور سوی امیدم ضماد درد و مرهم بود درونم عاری ازاندوه و ماتم بود که آن هنگام گهی تند و گهی آرام می رفتم تن و جسمم پر از زخم بود اما تحمل کردن این درد برایم سخت آسان بود "مجید" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه بیست و پنجم دی 1385 \|


	غم نامه امروز چون از صبح تو فاز غم بودم خواستم يه متن غمگين بنويسم ولي ديدم من اينكاره نيستم گفتم يه دوتا از شعرايي رو كه داريوش خوندتشون بذارم خدشون گوياي همه چيز هستن من كه خودم خيلي با اينا حال ميكنم خونه خونه اين خونه ي ويرون واسه من هزارتا خاطره داره خونه اين خونه ي تاريك چه روزايي رو به يادم مياره اون روزا يادم نميره ديواره خونه پر از پنجره بود تا افق همسايه ي ما دريا بود ستاره بود منظره بود خونه خونه جاي بازي براي افتاب و اهو پر نور واسه بيداري پر سايه واسه خواب بود پدرم مي گفت قديما كينه ها مونودور انداخته بوديم توي برف وبادو بارون خونه رو با قلبامون ساخته بوديم خونه عشق مادرم بود كه تو باغچش پر اطلسي مي كاشت خونه روح پدرم بود چيزي و هم پاي خونه دوست نداشت خونه خونه جاي بازي براي افتاب و اهو پر نور واسه بيداري پر سايه واسه خواب بود سيل غارتگر اومد از تو رودخونه گذشت پلارو شكست و برد زدو از خونه گذشت دست غارتگر سيل خونه رو ويرونه كرد پدر پيرم و كشت مادرو ديونه كرد حالا من موندم و اين ويرونه ها پر خشم و كينه ي ديونه ها من زخمي من خسته من پاك مي نويسم اخرين حرفو رو خاك كي مياد دست توي دستم بذاره تا بسازيم خونمونو دوباره كي مياد دست توي دستم بذاره تا بسازيم خونمونو دوباره گلايه براي گفتن من شعر هم به گل مانده نماده عمري و صدها سخن به دل مانده صدا كه مرحم فرياد بود زخم مرا به پيش درد عظيم دلم خجل مانده از دست عزيزان چه بگويم گله اي نيست گر هم گله اي هست دگر حوصله اي نيست سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم هر لحظه جز اين دست مرا مشغله اي نيست ديريست كه از خانه خرابانه جهانم بر سقف فرو ريخته ام چلچله اي نيست در حسرت ديدار تو اواره ترينم هر چند كه تا منزل تو فاصله اي نيست "رامتين" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در دوشنبه هجدهم دی 1385 \|


	غروب یه جمعه تو خونه دانشجویی ساعت 8 شب جمعه است که دراز کشیدم.از ظهر خیلی دلم گرفته.بی رمق و بی حالم.اعصابم خیلی خرده.خیلی دارم زجر می کشم.محیط خیلی واسم تکراری شده.ماهها.روزها.ساعتها.دقیقه ها وحتی ثانیه هام تکراری اند برام. به بن بست رسیده ام.خودمم نمی دونم چیم شده.خیلی پکرم.همه چیز دور سرم داره می چرخه.به قول فرهاد"جمعه ها خون جای بارون می باره". دوست داشتم همون جوری که صورتم نشون میده آدم بی تفاوتی باشم.همه چیز داره واسم بدتر وبدتر میشه.اون از درسهام که نمی دونم این ترم واسه رفع مشروطی کدوم درسو بالا بگیرم.این از وضع خونه که مثل همیشه درهم وبرهمه.اینم از وضع شهر که اصلا" دوست ندارم از خونه بیرون برم.اونم از تو که نمی دونم الان کجایی! نمیدونم چرا امشب همه شهر زود خوابیدند؟راز این سکوت عمیق چیه؟ چه سکوت عجیبیه.انگار همه چیز خوابه.آره این خودشه.این سکوت همونیه که خیلی وقته منتظرش بودم.سکوتی که واقعا"دیگه بهش نیاز دارم.شاید این سکوت بتونه منو نجات بده.از همه چیزو همه کس راحتم کنه.حتی از دست تو. دیگه وقتشه.دیگه خیلی بهم نزدیک شده.الان بیخ گوشمه.دارم احساسش می کنم. خدا کنه بذاره این نوشتم تموم بشه.این سکوت امشب دیگه از آن خودمه.دیگه داره نفس کشیدنمو مشکل ومشکلتر میکنه.آره...خودشه.این سکوت مرگه. کاش اینجا بودی و این لحظه را میدیدی.کاش اینجا بودی ونگاهم میکردی و می گفتی که از من دلخور نیستی.شایدم بگی دوستم داری.اگه اینجا بودی و جون کندنمو میدیدی بعدها با خودت می گفتی:"اون طورکه فکر می کردمم نبود.اونقدم بی خیال نبود" "مجید" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در پنجشنبه چهاردهم دی 1385 \|


	یه روز به یادماندنی(در حد تیم ملی) سلام امروز خيلي حالم گرفته بود اخه هفته ي ديگه امتحانات شروع ميشه وهنوز يه كلمه درس نخوندم خير سرم ميخواستم امروز يه ذره درس بخونم اخه 3 4 روز مريض بودم . شب مثل بچه ادم ساعت 12 رفتم تو رخته خواب كه فردا حداقل ساعت 9 پاشم. حالا مگه خوابم ميبرد اينوري شدم اونوري شدم ديدم نه فايده نداره بلند شدم چند تا اهنگ خواب اور گذاشتم كه مثلا خوابم ببره 20 اهنگ تموم شد ولي من حتي خميازه هم نكشيدم انگار نه انگار ساعت چهار صبح بود لاجرم دست به يه كار ناجوانمردانه زدم 2 تا قرص استامينوفن كدئين رفتم بالا لاكردار معجزه كرد بالاخره خوابم برد .يهو از خواب پاشودم ديدم ساعت دو نيم ظهره تازه اگه صداي عرعر بچه همسايه بالايي نبود شيرين تا 6 7 بعدظهر خواب بودم.شديد گرسنم بود سريع زير كتري و روشن كردمو صبحانه رو حاضر كردم .تا سفررو بازكردم ديدم اي ددم نون نداريم اخه من ساعت سه از كجا نون بگيرم اين ساعت نون وايي هاي اردبيلم بستن.خلاصه قضيه رو با نون خشكاي كه ته سفره بود هم اوردم اخه تو روزنامه نوشته بود دانشمندان پي بردن كپك نون برا اعصاب خوبه .ساعت نزديك 4 بود كتاب دفترمو ريختم كف اتاق 2 3 تا هم خودكار يدك گذاشتم كنارم .كه يهو سرو كله ي شهرام پيدا شد(شهرام :همسايه بالايي وراج خالي بند).لامسب سه ساعت يه تيكه فك زد از 2 سال خدمتش گفت تا جريان دعواش با پدر خانومش و عموش كه تو پاسداران خونه داره و داداشش كه جاده ابان تهران و بدون دست با موتور مياد خلاصه اخرش ميخواستم بزنم لهش كنم .احساس ميكنم خانومش گفته اگه تو خونه صحبت كني ميندازمت بيرون برا همين تا مياد پايين يه ريز حرف ميزنه طفلكي دلم به حالش ميسوزه ازون زي زي هاي خفن(در حد تيم ملي برزيل) .تا شهرام رفت سريع شروع كردم به درس خوندن .با خودم گفتم از رو كتاب بخونم بهتره داشتم حال ميكردم اخه خيلي سريع پيش ميرفتم ساعت نزديك 10 بود كه فصل اول كه 30 صفحه بودو توپ خوندم (در حد ماكسيما) چندتا سوالم از پا ورقي كتاب در اوردم براي تضعيف روحيه فرشيد(بچه خر خون دانشگاه )تا زنگ زدم به فرشبد گفت راستي استاد فصل يك حذف كرده (اخه من كل ترم 2 بار بيشتر سر كلاسش نرفتم).ديگه صدام در نميومد .از يه طرف گرسنم بود از يه طرف ساعت 11 شده بود هيچي درس نخونده بودم(در حد علي دايي حالم گرفته بود). نتيجه گيري: ۱- شبها مثل بچه ادم بگير زود بخواب ۲- اگه اسم همسايه بالاي تون شهرام بود باهاش پيك نشو چون خيلي وراجه ۳- از رو كتاب نميخواد بخوني جزوه كافيه لا اقل اگه هم از رو كتاب ميخوني فصل اول و نخون ۴-اول ببينين نون دارين تو سفره بعد صبحانه رو حاضر كن ۵--درساتو با استادايي بر دار كه ۳ جلسه بیشتر غیبت حذفتون کنه ۶- به بچه خرخوناي دانشگاهم كاري نداشته باش پاشو ميخوري "رامتین" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در چهارشنبه سیزدهم دی 1385 \|


	تو خراب من الوده نشو سلام الان تقريبا 4 ساله دارم داريوش گوش ميدم قبلا اصلا ازش خوشم نميومد اخه ادمو ياد خيانت و مرگ وتباهي و خودكشي وغمو غصه ودق ميندازه و هركي ميخواست تريپ غمگين بيادو بگه به من خيانت شده يا يه كوه غم رو شونه هامه داريوش گوش ميده. اما منم متاسفانه يا خوشبختانه گرفتار بلاي خانمان سوز داريوش شدم تا اينكه يه روز مشغول گوش كردن يكي از البوماش بودم كه يك دفعه اهنگي اومد با ديباچه ي " تو خراب من الوده نشو " كه از نظر معنا ومفهوم سوز صدا با همه شعراش توفيق داشت و بر خلاف هميشه كه من سريع ميرفتم تو فاز غمو غصه اين دفعه خيلي به فكر فرو رفتم كه اون روز چي به سر دايوش اومده وچيكار كرده كه اين جمله رو اينقدر ملموس ومعصوم و تكان دهنده ابراز ميكنه.پيش خودم گفتم شايد عاشق شده شايد بهش خيانت شده شايدم پاي شخص يا شئ ثالثي در ميان باشه. مثل هميشه كه نميذاشتم هيچ سوالي تو ذهنم باقي بمونه خيلي سريع به مراجع مربوطه رجوع كردم وبه سراغ گروههاي متعددي از داريوش شناسان مقيم مركز رفتم تا منو از ضلالت و گمراهي در بيارند پس از اينكه سوالم در ميان جمعي از عاشقان و شيفتگان و مريدان ان بزرگ مرد عالم ماتم وعزا مطرح كردم ميان انها نيز دو دستگي ايجاد شد. عده اي بر اين نظر بودن كه اون روز داريوش با نيم كيلو شيره وارد سن شده و 250 گرم از ان را به صورت دفعي مصرف كرده و ما بقي ان را در بلندگو جاساز و به صورت تدريجي مصرف كرده اما دسته دوم خيلي ابرام و اصرارداشتن كه اون روز داريوش مخلوطي از از سه نوع ماده ي افيوني شيره وماري جوانا وككا يين را بهصورت كپسول در اورده و در موهايش جاساز كرده. البته اظهاراتي مبتني بر اغشته بودن بودن دود رنگي سن به مواد مخدر واستفاده از نتهاي مخمر وجاساز بخشي از مواد مخدر در ويلن وتزريق ليزري مواد مخدر از راه دور به داريوش وتزريق صوتي موادي ازقبيل شيشه وكراك از طريق نواختن موسقي……… ولي در پايان اين گفتو شنودها به اين نتيجه رسيدم كه هيچ كسي نفهميد اون روز چي به سر داريوش اومده بودو چيكار كرده بود. "رامتین" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه هشتم دی 1385 \|


	سیف علی(2) همانطور كه گفتم سيف علي كه شهرت خاصي در زمينه خالي بستن داره و دست بهروز خالي بند و همه خالي بندهاي مملكتمون را از پشت بسته غير از خاطراتش تك جمله هاي باحالي ام داره.اون اعتقاد داشت كه كاراي خارق العاده اي كه انجام ميده همش بهش وحي ميشه. اون بعضي وقتها يه خاليهايي ميبست.مثلا" مي گقت: تختي داداش منه يا ميگفت برق را من اختراع كردم اما نامردا زدن بنام اديسون.چون رفيق فاب جرج بوش بود. ميگفت قديما بازيگر سينما بوده.مي گفتيم كدوم فيلم.مي گفت:تو فيلم در امتداد شب نقش سعيد كنگراني را تو خونه گوگوش من بازي كردم. يكبار گفت سه تا كتاب چاپ كردم.تعجب كرديم.سيف علي اسمشون چيه؟گفت ليلي و مجنون-نهج البلاغه-قرآن كريم.آخه اسمم تو شناسنامه كريم.مردم صدام مي كنند"سيف علي. از همه جالبتر يه روز بنده خدايي تو مغازش گفت"قربون بزرگيت برم خدا"سيف علي برگشت گفت:مچكرم.بزرگي از خودتونه. يه مدتي هم جعفر پسرش زندان بود.وقتي سراغشو مي گرفتيم مي گفت:ترانسفر شده رفته انگليس.تو بارسلونا بازي مي كنه.مي گفتيم سيف علي بارسا كه مال اسپانياست؟گفت:آره.آخه آب و هواي بارسلون بهش نميسازه تو انگليس ساكنه. يكبار گفت:منو اينجوري نبينيد.جوونيام تو اتوبان خونه داشتم.ميگفتيم:سيف علي چرا اتوبان؟جواب داد:اون موقع پرورش اندام كار مي كردم.اونقدر بزرگ و هيكلي بودم كه تو كوچه خيابون جا نمي شدم. البته اون جور كه خودش مي گه واسه اسلام و جمهوري اسلامي خيلي زحمت كشيده.ميگه تو عمليات هاي مختلفي مثل فتح المبين-بيت المقدس-خيبر فرمانده سپاه بوده.اون ميگه سال 68خرمشهر را تنهايي آزاد كرده و همون سال از خاتمي دو تا درجه گرفته.از جنگ جهاني دومم يه چيزهايي ميگه.بگذريم... سيف علي ميگه روز عاشورا نيز تو لشگر امام حسين(ع)بوده.ميگفت:با وجود من برد ما حتمي بود.اما بهم وحي شد كه "واسه زنده موندن اسلام سيف علي برگرد." سيف علي در ديگر اظهار نظرش گفته:سال1345 تا 1350 را همش دور از خانواده بوده و تو دانشگاه آكسفورد درس مي خوندم.نكته جالب اينجاست كه تنها پسرش"جعفر"سال 1348 بدنيا اومده.اونم تو پالچقلو كه از دهاتهاي اطراف مراغه است.مردم ميگن مسئله حامله شدن زنش ارثي است كه از مامان مامان بزرگش(مريم مقدس)به اون رسيده.اما خودش ميگه:اون دستور خدا به من بود كه مجبور شدم طير الارض كنم. سيف علي تو هنرم سررشته داره.اون به زيبايي ويالن ميزنه.اونقدر خوب ميزنه كه تا 3 روز بعدشم نعشه هست.سيف علي عاشق شعر.البته اشعارشو بيشتر واسه مشتري هاي مخصوصش كه از جنس مخالفند ميخونه.اونم فقط شعرهاي ايرج ميرزا. راستي سيف علي مي خواد واسه دوره بعد رياست جمهوري كانديد بشه.آخه شرايط اصلي رئيس جمهورشدن تو ايران را داره.حتي خيلي بيشتر از...تورو خدا واسش دعا كنيد. "ادامه دارد" "مجيد" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در یکشنبه سوم دی 1385 \|


	سیف علی(1) تابستان بود كه با خانواده رفته بوديم درياي شمال واسه شنا.من و جعفر پسرم رفتيم تو آب.كمي جلوتر رفتيم.تو يه لحظه ديدم 5 تا كوسه من و جعفرو محاصره كردند.داشتم فكر مي كردم چه كنم چه نكنم كه وحي اومد"سيف علي فرار". با يه دست جعفرو بلند كردم از همونجا انداختمش تو ساحل.خودمم فرار كردم.مثل قايق موتوري پا مي زدم.كوسه ها دنبالم بودن.پا زدم پا زدم .اينقدر رفتم و رفتم كه از ساحل كه مي ديدم نقطه شده بودم.اينقدر شنا كردم كه رسيدم به يه جزيره متروكه.زخمي شده بودم. اونجا خانواده دكتر ارنست را ديدم.دكي منو مداوا كرد.اونجا كارم شده بود شكار كردن شير و ببر ومار.چند ماه بعد كلكي درست كردم و از اونجا رفتم.بدون هيچ مشقثي رسيدم چين.اونجا با يه پيرمرد آشنا شدم.او از من مراقبت كرد.اون سر يه هفته منو كرد بروسلي.يه ماه بعدش شدم فرانكي. تو مسابقات رينگ خوني شركت كردم و قهرمان شدم.اونجا با يه زن ترك بنام سيبل كن آشنا شدم و باهاش ازدواج كردم.6 ماه بعد پسري بدنيا آورديم.اسمشو گذاشتم جكي جان.جك شش ماهه بود كه به من مي گفت بابا فرانكي.مامانش توله سگ بخاطر اينكه ترك بود دعواش مي كرد و بهش مي گفت" نگو بابا فرانكي.بگو فرانكي بابا"تو يكي از كنسرت هاي زنم جعفرو ديدم كه با يه لباس مبتذل داره مي رقصه.كمرم شكست.اون موقع بود كه فهميدم جعفر بيشتر از جكي جان به پدر نياز داره.سيبلم كه منو چند باري تو پارتي هاي شبانه با ابرو گوندس ديده بود و از من دل خوشي نداشت عليرغم ميل باطنيش راضي به طلاق شد.برگشتم ايران و با سكينه و جعفر زندگيمو دوباره شروع كردم... توضيحات: "يه جيگركي تو محلمون بود كه فروشندش يه پيرمرد هفتاد ساله بنام سيف علي بود كه كاسبيش سكه بود.اون عادت داشت كه با لهجه زيباي تركيش واسه مشترياش از خاطرات جوونيش تعريف كنه.(اما خودش ميگه تو ايالت تگزاس بدنيا اومده )البته رفيقام مي گن كمي؟ هم خالي مي بنده.شايدم زياد مي بنده.بعضيا كه نه خيليها ميرند جيگركيش فقط به عشق خاطراتش. اون خالي بنديهاي يه جمله اي هم زياد داره.اينطور كه ميگه خودش دهقان فداكاره.اون يكي پسرش حسين فهميده بوده.باباش سهراب سپهري و مامان بزرگش مريم مقدس. انشالله تو قسمتهاي بعد براتون مفصل مي گم." " مجيد" \|+\| نوشته شده توسط بروبچ در جمعه یکم دی 1385 \|